آقاى جک، رفته بود استخدام بشود . صورتش را شش تيغه کرده بود و کراوات تازه اش را به گردنش بسته بود و لباس پلو خورى اش را پوشيده بود و حاضر شده بود تا به پرسش هاى مدير شرکت جواب بدهد .
آقاى مدير شرکت، بجاى اينکه مثل نکير و منکر از آقاى جک سين جيم بکند، يک ورقه کاغذ گذاشت جلوش و از او خواست تنها به يک سئوال پاسخ بدهد . سئوال اين بود :
"شما در يک شب بسيار سرد و طوفانى، در جاده اى خلوت رانندگى ميکنيد، ناگهان متوجه ميشويد که سه نفر در ايستگاه اتوبوس، به انتظار رسيدن اتوبوس، اين پا و آن پا ميکنند و در آن باد و باران و طوفان چشم براه معجزه اى هستند .يکى از آنها پير زن بيمارى است که اگر هر چه زود تر کمکى به او نشود ممکن است همانجا در ايستگاه اتوبوس غزل خداحافظى را بخواند . دومين نفر، صميمى ترين و قديمى ترين دوست شماست که حتى يک بار شما را از مرگ نجات داده است . و نفر سوم، دختر خانم بسيار زيبايى است که زن رويايى شماست و شما همواره آرزو داشته ايد او را در کنار خود داشته باشيد . اگر اتومبيل شما فقط يک جاى خالى داشته باشد، شما از ميان اين سه نفر کداميک را سوار ماشين تان مى کنيد؟؟ پيرزن بيمار؟؟ دوست قديمى؟؟ يا آن دختر زيبا را؟؟ جوابى که آقاى جک به مدير شرکت داد، سبب شد تا از ميان دويست نفر متقاضى، برنده شود و به استخدام شرکت در آيد.
راستى، ميدانيد آقاى جک چه جوابى داد ؟؟ اگر شما جاى او بوديد چه کار ميکرديد ؟؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جواب آقای جک رو در پست بعدی بعد از جواب های شما می زارم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

وقتی دستام خالی باشه
وقتی باشم عاشق تو
غیر دل چیزی ندارم
که بدونم لایق تو

دلم و از مال دنیا
به تو هدیه داده بودم
با تموم بی پناهیم
به تو تکیه داده بودم

هر بلایی سرم اومد
همه زجری که کشیدم
همه رو به جون خریدم
ولی از تو نبریدم
هرجا بودم با تو بودم
هرجا رفتم تو رو دیدم
تو سبک شدن تو رویا
همه جا به تو رسیدم

اگه احساسم و کشتی
اگه از یاد منو بردی
اگه رفتی بی تفاوت
به غریبه سر سپردی
بدون اینو که دل من
شده جادو به طلسمت
یکی هست اینور دنیا
که تو یادش مونده اسمت

هر بلایی سرم اومد
همه زجری که کشیدم
همه رو به جون خریدم
ولی از تو نبریدم
هرجا بودم با تو بودم
هرجا رفتم تو رو دیدم
تو سبک شدن تو رویا
همه جا به تو رسیدم

اگه احساسم و کشتی
اگه از یاد منو بردی
اگه رفتی بی تفاوت
به غریبه سر سپردی
بدون اینو که دل من
شده جادو به طلسمت
یکی هست اینور دنیا
که تو یادش مونده اسمت

یکی هست اینور دنیا
که تو یادش مونده اسمت

مردم چقدر عوض شدن که به خاطر پول یا خارج رفتن دست به هر کاری می زنن . حتی منطق و انسانیتشون رو زیر سوال می برن تا به این خواسته هاشون برسن.

یه پیشنهاد ازدواج مصلحتی نداشتیم که اونم تجربه کردیم.

امروز رفته بودم جایی و یه خانومی اونجا بود که قبلا هم باهاش برخورد کوتاهی داشتم و شروع کرد به صحبت  کردن و بحث خارج رفتن و من چون اصلا نه از این خانوم و نه از حرفاش خوشم می اومد زیاد تو حرفاش شرکت نمی کردم . نهایتش با یه لبخند زوری جوابشو می دادم و ایشون فکر کردن که من هم عین همه ی آدم های تازه به دوران رسیده ی امروز عشق خارج رفتن دارم. و خیلی راحت مثل یه امر خیلی عادی برگشت بهم گفت فامیل پسر تو خارج نداری؟ یه ازدواج مصلحتی کن راحت برو خارج ! و ادامه داد که مگه چیه؟ زنش می شی دیگه بعد هم می ری خارج . مصلحتیه دیگه !!!!!!!

واقعا متاسف شدم براش که این همه به ظاهرش افتخار می کرد و احساس می کرد چه آدم با کلاسیه اما طرز فکرش نشون می داد که چقدر  پوچ و سطح پایین فکر می کنه.

چرا ادما انقدر عوض شدن؟  که به خاطر پول و مقام و خارج و همه ی مسائل اینچنینی با همه چی بازی می کنن حتی عشق که یه معجزه ی آسمونیه.

زير خاكستر ذهنم باقي است

آتشي سركش و سوزنده هنوز

يادگاري است ز عشقي سوزان

كه بود گرم و فروزنده هنوز

آرزو داشتم عشق ورفیق راه زندگیم اولین کسی باشه که تولدم رو بهم تبریک می گه

آرزوی بزرگی نبود برای یاری که حتی  وقتی خط موبایل خرید دلش می خواست اولین sms رو با خط جدیدش به من بزنه.

یه تبریک کوتاه و باشوق تو شب تولد ادم از طرف یه آدم عزیز  توقع زیادی نبود .

اما گذشت  شب تولد هم گذشت  روز تولد هم به انتها رسید و بالاخره  آخرین تبریک رو از یارم شنیدم.

غریبه ترین ها پیش دستی کرده بودن و حتی بعضی ها از یه روز قبل بهم تبریک گفتن اما از یارم  کسی که از همه برام عزیزتره هیچ خبری نبود. ما شب تولدم  و روز تولدم با هم چند بار حرف زدیم و همه وجودم منتظر یه کلام ساده ی تولد مبارک موند و هیچ چیز نگفت.

هیچ وقت موقع تولدم انقدر غمگین نبودم.

همش یاد پارسال می کنم که چطوری خوشحالم کرد  زود تر از همه از 1 هفته قبل  و بعد چطوری روز تولدم رو بهترن تولد عمرم کرد ( یه روزه خاطره انگیز که از صبح با هم بیرون بودیم تا عصر) ولی امسال به عنوان اخرین نفر در اخرین لحظه و شبیه انجام وظیفه بهم تبریکی گفت و  وقتی من همه ی این حرف ها رو بهش گفتم  این  اون بود که ازم رنجید و ناراحت شد و گفت هر چی از دهنت در اومد بهم گفتی . بهش گفتم من که توهینی بهت نکردم من که بی احترامی نکردم  و اون عصبانی گفت نه بیا توهینم بکن.

ازم رنجید گفت عجب رویی داری. ازم دلگیر شد و باز هم من شدم آدم بده.

آخرش گفتم غلط کردم خواهش کردم منو ببخشه

اون هم با عصبانیت و دلخوری گفت روانیم کردی

و رفت.

و من الان گریه می کنم.

من  تو روز تولدم  تنها و غمگین گریه می کنم.

 غمگین ترین تولد عمر من رو کسی به من هدیه داد که همه کس من بود.

رفتی و در دل من ماند به جای

عشقی آلوده به نومیدی و درد

نگهی گمشده در پرده ی اشک

حسرتی یخ زده در خنده ی سرد

برای یارم عجیبه از تنهایی می گم

کاش من رو می فهمید

کاش می شد این حرفا رو به خودش بگم نه به یه صفحه ی مجازی که جز خودم و شاید دوستم سحر خواننده ای نداره

کاش می شد این حرف ها رو به خودش می گفتم و دعوا و ناراحتی پیش نمی اومد

وقتی دو نفر عاشق هم باشن همیشه دلشون می خواد با هم حرف بزنن همیشه هم زمان برای حرف هاشون کم می آرن. اما یار من خیلی وقتها حرفی نداره با من بزنه. سکوت می کنه و اگه تو این فاصله من حرف بزنم به عنوان یه جوابگو جواب می ده و اگه من حرف نزنم اون هم سکوت می کنه.

شاید ادم گاهی ندونه از چی بگه . منم گاهی تو حرف هام کم می آرم اما من همیشه سعی کردم سکوت رو بشکنم اگه حرفی به ذهنم نمی آد سعی کنم موضوعی پیدا کنم. اما یارم این کار رو نمی کنه.

اما بازم این ناراحتم نمی کنه. ناراحتی من اینه که نادیده گرفته می شم. وقتی اون حرفی نداره رک و صریح می گه حرفی ندارم اما چند بار شده که با دیدن سکوتش من هم حرف کم آوردم و سکوت کردم و دنبال موضوعی هم برای حرف نگشتم یا گشتم و پیدا نکردم و وقتی ازم می پرسه چرا حرف نمی زنی و در جواب می گم : نمی دونم چی بگم  ازم ناراحت می شه و با واکنش تهاجمی می گه پس چرا اومدیم حرف بزنیم بریم دیگه. یا با ناراحتی می گه اگه من حرف نزنم تو هم نباید حرف بزنی؟

همیشه از خودم می پرسم چرا اون راحت رک و صریح می تونه بگه حرفی ندارم  و من هم حق اعتراض ندارم چون هر چی بگم ناراحت تر می شه و می گه خب چی بگم؟ ولی  من نمی تونم مثل اون جواب بدم چون اگه مثل خودش و تازه ملایم تر بگم نمی دونم چی بگم از من ناراحت می شه .

تازه من اکثر وقت ها همش سعی کردم یه حرفی پیش بکشم یه چیزی گفته باشم ولی بازم اون ترغیب به صحبت نمی شه و فقط جواب حرف های من رو می ده. و این باعث می شه فکر کنم مثل یه بازجویی شدم شخص مقابل با بی حوصلگی مجبوره تحملش کنه و جواب بده.

همه اینها باعث میشه احساس کنم نادیده گرفته می شم.از اینکه اون هر حرفی بخواد رک و صریح می زنه اما من نمی تونم هر حرفی بزنم.

تو خیلی از موارد اینجوری بوده.اون همیشه وقتی احساس کرده ناراحتم عصبانیم و یا حرفی ته دلم دارم و نمی گم  با پافشاری ازم خواسته حرفم رو بزنم و اگه نزنم و بگم چیزی نیست ناراحت می شه. اما من هرگز نمی تونم مثل اون روی دونستن چیزی پافشاری کنم حتی گاهی با یک بار پرسیدنم هم ناراحت می شه.

اینا باعث می شه گاهی حس کنم منو نمی بینه  . اگه می دید درکم می کرد که همونطور که اون حق داره از حرف من یا کار من نارحت بشه منم در برابر همون حرف یا همون کاری که اون می کنه حق دارم ناراحت بشم.

من تو دوستیم همیشه صادق بودم. ریزترین کارام رو بهش می گفتم .اما اون تو دو مرد بزرگ با من صادق نبود ولی با این حال بازم این من بودم که بازخواست شدم.و کسی که هیچ احساس ناراحتی یا پشیمونی از این صادق نبودن نکرد اون بود و حتی بهم گفت اصلا ناراحت نیستم که فهمیدی چون مهم نبود.

و من همیشه از خودم پرسیدم اگه مهم نبود چرا از من پنهان کرد؟

دلم می خواست این حرف ها رو به خودش بگم اما می دونم که عصبانی می شه ناراحت می شه.

دیدم اینجا فقط برام مونده که دردو دل کنم.

با همه ی اینها من ازش خسته نمی شم ادامه می دم ولی می دونم که اون خسته می شه.

سلام

بازم منم و این صفحه ی مجازی و یه عالمه حرف که نمی دونم چه طوری ازش حرف بزنم

به قول شاعر : "غم عشق تو رو من با کی بگم؟ 

                    همه حرفا که آخه گفتنی نیست"

گاهی شعر ها با تمام وجودشون حرف دل آدم رو فریاد میزنن.

در من این جلوه ی اندوه  ز چیست؟

در تو این قصه ی پرهیز ‚ که چه ؟

در من این شعله ی عصیان نیاز 

در تو دمسردی پاییز  که چه ؟

حرف را باید زد !

درد را باید گفت !

سخن از مهر من و جور تو نیست .

سخن از

متلاشی شدن دوستی است.

آشنائی با شور ؟

و جدایی با درد؟

و نشستن در بهت فراموشی

                                      یا غرق غرور؟!

سینه ام آئینه ایست 

 با غباری از غم.

تو به لبخندی از این آئینه بزدای غبار.

آشیان تهی دست مرا 

مرغ دستان تو پر می سازند.

آه مگذار  که دستان من آن

اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشی ها بسپارد .

آه مگذار که مرغان سپید دستت

دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد.

من چه می گویم  آه...

با تو اکنون چه فراموشی ها ;

با من اکنون چه نشستن ها  خاموشی هاست.

تو مپندار که خاموشی من 

هست برهان فراموشی من.

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه بر می خیزند.

در میان  من و تو فاصله هاست .

گاه می اندیشم ‚

_می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!

تو توانایی بخشش داری .

دست های تو توانایی آن را دارد ;

_ که مرا ‚

زندگانی بخشد.

چشم های تو به من می بخشد

شور عشق و مستی

 و تو چون مصرع شعری زیبا ‚

سطر برجسته ای از زندگی من هستی .

با وجود تو شکوهی دیگر‚

 رونقی دیگر هست .

می توانی تو به من ‚

 زندگانی بخشی ;

یا بگیری از من ‚

آنچه را می بخشی

□□□

نازنین 

چه دعا بهتر از این

خنده ات از ته دل

گریه ات از سر شوق

نبُوَد هیچ غروبت غمگین